روزنامه ایران : «رقيه كاوياني» واپسين نامي است كه از فهرست شاعران زن صفحات ادبي «خوشه» خارج و به تاريخ زنده ادبي وارد مي شود. او در همان دوران نيز شاعري مستعد بود كه عميقاً و به شكلي ساختاري، متأثر از شعرهاي شاملو شعر مي سرود؛ با اين همه ازدواج[با جواد شجاعي فرد؛ يكي ديگر از متأثران از شعر شاملو] و دوري جستن از محافل روشنفكري و نشريات ادبي آن روزگار [اواخر دهه چهل و اوايل و اواسط دهه پنجاه] منجر به«از يادشدگي» نامش در محافل رسمي شد. پديده اي كه تا اواسط دهه هفتاد ادامه يافت و سپس با تغيير رويه كاوياني و ورودش به«شعر هفتاد» اندك اندك جايش را به طرح مجدد او داد. كاوياني تنها شاعره مستعد آن نسل است كه شعرش را به دست آوردهاي نوپيوند زده است و زبان و ساختار مردسالارانه شعر شاملو در شعرش، بدل به زباني نرم و زنانه و داراي قابليت طرح نظرگاه هايي درخور «زن امروز» شده است.
«شعر هفتاد»، چه در سطربندي ها وچه دررويكردهاي شكلي و چه در تلفيق زبان گفتار با زبان نوشتار، در شعرهاي «… يكي نبود» منعكس است. ورود كاوياني به «شعر هفتاد» از ميان چهار مرحله «زايش» [۱۳۶۹تا۱۳۷۲]، «رويش» [۱۳۷۲ تا۱۳۷۴]، «پويش» [۱۳۷۴تا۱۳۷۶] و «گويش» [۱۳۷۶تا۱۳۸۰] به مرحله«پويش» برمي گردد كه شعر عده اي از همسن و سالان او را نيز در همين مرحله شامل مي شود. گرچه سخن از «سبك شخصي» درباره شعرهاي كتاب «… يكي نبود» هنوز زود مي نمايد اما وجود «فضاي شخصي» كه در كل يك شعر يا پاراگرافهايي از آن به چشم مي آيد مؤيد موقعيت مستعد شاعر براي پرتاب به مرحله «سبك شخصي» است؛ سخني كه درباره بسياري ديگر از شاعران امروز، اغراق آميز خواهد بود.